Gouya Roshan Güya Aydin- (Karanlıktan Aydınlığa )

. Erdoğan’ın siyasi manevrası neredeyse seçimlerle eş zamanlı olarak başlad ı Erdoğan yine ortalığı karıştırdı; İsrail’i yeniden gündemin merkezine taşıdı. Ancak bu kez, gürültüden biraz uzaklaşıp perde arkasında neler olup bittiğine bakalım. Erdoğan siyaseti iyi bilir. Filistin ve İsrail meselesinin milyonlarca Müslüman için hassas olduğu bir bölgede, kürsünün arkasına geçip İsrail’e saldırmanın bir siyasetçiyi “Müslümanların savunucusu” ve hatta bölgesel bir kahraman gibi gösterebileceğini bilir. Erdoğan’ın yıllardır kendisi için oluşturmaya çalıştığı imaj da tam olarak budur. Ama siyaset sadece konuşmaktan ibaret değildir; zamanlama da önemlidir. Ne zaman siyasi atmosfer seçimlere yaklaşsa, birdenbire aynı eski dosyalar yeniden açılır. İsrail yeniden konuşmaların merkezine yerleşir, söylem sertleşir ve siyasi atmosfer başka bir renge bürünür. Bu bir tesadüf mü? Elbette değil! Çünkü yıllardır iktidarda olan bir siyasetçi, neyi ve ne zaman masaya koyması gerektiğini herkesten daha iyi...

Düşman Nerede? Bazı hükümetler, kamuoyunun soruları karşısında hesap vermek yerine düşman yaratmayı tercih eder. Bu, sorumluluktan kaçmanın kolay bir yoludur. Çünkü hesap vermek; hataları kabul etmek, yapılanları açıklamak ve eleştirilere katlanmak anlamına gelir. Oysa bütün sorunları bir “düşmana” bağlamak mümkün olduğunda, sorunların kökleri hakkında konuşmaya gerek kalmaz. Maliyetler, yolsuzluk ve beceriksizlik bir komplonun sonucu haline gelir. Halkın memnuniyetsizliği dış provokasyona dönüştürülür. Eleştirmenler dış güçlerin ajanı, siyasi rakipler ise ulusal güvenliğe yönelik tehdit olarak gösterilir. Sorun, bu anlatının dış politikadan iç politikaya taşındığı noktada başlar. Çünkü burada hükümet, siyasi rakiplerini rakip olarak değil, düşman olarak göstermeye başlar. Türkiye bugün bunun açık bir örneğidir. Recep Tayyip Erdoğan yıllardır siyasetini milliyetçilik, güvenlik ve iç ve dış tehditlere yönelik uyarıların bir bileşimi üzerinden yürütüyor. Elbette Türkiye,  Silahlı ...

 Müslümanlar Neden Komşu Ülkelere Göç Etmiyor Yıllardır Müslümanların Avrupa, Kanada, Avustralya ve diğer gayrimüslim ülkelere göçüyle ilgili tartışmalar çoğunlukla göç edilen ülkelerin kendisine odaklanmıştır. Ayrımcılık ve İslamofobiden göç politikalarına, kültürel entegrasyondan göçmenlere nasıl davranıldığına kadar çeşitli konular ele alınmıştır ve bu elbette yerinde bir yaklaşımdır ve daha fazla dikkate alınmalıdır! Ancak temel bir soru nadiren soruluyor: Müslümanlar, gayrimüslim ülkelere göç etmeden önce neden Müslüman ülkelere gitmiyor? Örneğin, güvenlik ve daha iyi bir gelecek arayan bir Iraklı neden binlerce kilometre yol kat etmek zorunda olsun? Neden Birleşik Arap Emirlikleri gibi daha yakın bir Müslüman ülkeye gidip orada yasal olarak yaşayıp çalışamasın? Savaştan, yoksulluktan veya istikrarsızlıktan kaçan bir Afgan neden Pakistan, İran veya diğer Müslüman ülkelerde yasal ve onurlu bir şekilde yaşama fırsatına sahip olmasın? Aynı soru, diğer Müslüman ülkelerden gelen yü...

Sessizlik, En Nazik Cevaptır İnsanları tanıdıkça, sessizliğin en nazik tepki olduğunu daha çok fark ettim. Eskiden her fikir ayrılığının konuşarak çözülmesi gerektiğine inanırdım; açıklamalı, kendimi savunmalı, kanıtlamalı ve başkalarını ikna etmeliydim. Gerçeği söylersem herkesin anlayacağını düşünürdüm. Ama zamanla ve insanları daha iyi tanıdıkça farklı bir sonuca vardım:  Her şey konuşmaya değmez ve hatta her şey tartışmaya bile değmez. Bazen sessizliğin zayıflık değil, aksine bir feraset göstergesi olduğunu anladım. İnsanlarla daha fazla deneyim kazandıkça, herkesin dinlemek için yaratılmadığını daha iyi anladım. Bazıları anlamak için değil, yargılamak için soru sorar. Bazıları gerçeğin peşinde değildir; kendi cevaplarını bulabilecekleri bir fırsat ararlar. Böyle anlarda tartışmayı sürdürmek anlamsızdır ve hatta insanın iç huzurunu yok edebilir. Belki birçok insan hayatında defalarca bu sonuca varmıştır, ancak bunu dile getirme cesaretine sahip olanların sayısı azdır. Bazen ses...

Türkiye Nereye Gidiyor ? Türkiye bugün ani bir değişimin sonucu değildir; yıllar boyunca gücün giderek tek bir noktada toplanmasının sonucudur. Erdoğan sadece Türk siyasetinden çekilmedi ya da siyasette kalmadı; yıllar boyunca Türkiye siyasetinin yapısını değiştirdi. Bu ikisi arasındaki fark çok önemlidir. Adalet ve Kalkınma Partisi 2002 yılında iktidara geldiğinde Türkiye ekonomik krizler ve siyasi istikrarsızlıkla mücadele ediyordu. Erdoğan ve partisi istikrar sağlamayı başardı ve yıllar boyunca toplumun büyük bir bölümünü yanına aldı. Bu inkâr edilemeyecek bir gerçektir. Ancak halkın oylarıyla elde edilen güç, zamanla diğer kurumların denetim ve denge mekanizmalarının dışına çıkarsa, sonunda bizzat halkın oyunu etkisiz hâle getirebilir. Değişimin asıl dönüm noktası, siyasi reformların artık sadece ülkenin nasıl yönetileceğiyle ilgili olmaktan çıkıp, gücün nasıl dağıtılacağı ve denetleneceğiyle ilgili hâle gelmesiydi. 2017 referandumu bu süreçte bir dönüm noktası oldu. Parlamenter si...

Sorumluluk Olmadan Güç Milyonlarca insanın kaderinin, yıllardır gurur, korku, hırs ve güç yanılsaması arasında gidip gelen insanların ellerinde olması gerçekten yürek burkucu. Kendi öfkelerini bile kontrol edemeyen insanlar, milyonların kaderini belirleme yetkisine sahip oluyor ve ardından ulusların özgürlüğünden söz ediyorlar. Daha da kötüsü, tek bir imzayla on binlerce insanı savaşa gönderebiliyor, sonra da kendilerine “lider”, “yönetici”, “ulusal kahraman” hatta “tarihçi” gibi unvanlar yakıştırıyorlar. Oysa zaman, unvanlar ve şanlar gelip geçicidir. Buna rağmen bazı güç sahipleri, çok kısa bir süre içinde dünyayı kanlı bir uçuruma sürükleyebilir. Ulusları kendi özel orduları gibi görür, gelecek nesilleri bugünün kararlarına rehin bırakır ve masumların kanını tarihe attıkları bir imzaya dönüştürürler. Belki de en acı olanı, hırslarının onları daha fazla gücün, iradelerini dayatma konusunda daha fazla hak anlamına geldiğine inandırmasıdır. Oysa gerçek bunun tam tersidir: Güç ne kadar ...

Kişiliksiz şöhret  Benim için bir sanatçının değeri yalnızca güzel bir ses, iyi bir performans, şöhret ya da servetten ibaret değildir. Bir sanatçı, ancak sanatının yanı sıra insani bir karaktere de sahip olduğunda gerçekten değerlidir. Ancak bazen insanlar şöhretlerine o kadar kapılırlar ki, bulundukları konumu kime borçlu olduklarını unuturlar. Bülent Ersoy da bunun örneklerinden biridir; belirtmek gerekir ki, kendisine hiçbir zaman şöhreti nedeniyle hayranlık duymadım. Elbette benim sorunum onun farklı olması değil. Herkesin kendi yaşam tarzı vardır. Sorun, bu farklılığın kişiyi kibirle dolduran bir davranışa dönüşmesiyle başlar. Bu açıdan bakıldığında, Bülent Ersoy’un konserinde yaşanan son olay benim için anlaşılır değildir. Mesele yalnızca konserde bulunan insanlar ya da birkaç sert söz değildir. Asıl soru şudur: Başarısını halka borçlu olan bir sanatçının, halka hakaret etmeye hakkı var mıdır? Bir sanatçı yıllardır bu mesleğin içinde olabilir ve büyük bir servet edinmiş olab...

Fare deliğe girmezdi, kuyruğuna bir süpürge bağlardı Bazen bazı sözler insana eski bir atasözünü hatırlatıyor: Fare deliğe girmezdi, kuyruğuna bir süpürge bağlardı. Yani bazıları daha delikten geçip geçemeyeceklerinden emin olmadan kendilerini bayrak ve megafonla donatmışlar! Örneğin bazıları, Rıza Pehlevi'nin İran halkı adına konuştuğunu söylüyor. Bu tam da o örneklerden biridir. Anlamıyorum; bir devrim mi oldu da bizim haberimiz yok? Yoksa o kral oldu da biz hâlâ uykuda mıyız? Demek istediğim şu: Hangi halk adına? Benim adıma, bir İranlı olarak mı? Onu istemeyen milyonlarca İranlı adına mı? Monarşiye karşı olanlar adına mı? İran İslam Cumhuriyeti'ni isteyenler adına mı? Yoksa sadece İran dışında onu destekleyen insanların küçük bir bölümü adına mı? Elbette, onun şöyle deme hakkı tamamen var: “Ben ve destekçilerim bunu istiyoruz.” Bunda hiçbir sakınca yok. Ama bir kişinin ağzını açıp bütün bir millet adına konuşması, benim için gerçekten kabul edilemez. İran halkı ona böyle bi...