Mahabad Kalbimin Evidir Yazar: Güya Aydin
Mahabad Kalbimin Evidir Mahabad sadece haritada var olan bir şehir değildir; kalbimin sakin ritminde atan bir yerdir. Her sokağı bir hatıra, her sabahı yeni bir ışık, her akşamı tatlı anıların fısıltısıdır. Mahabad benim için yalnızca bir isim değil; bir histir… toprağın, sesin ve sevginin hissi. Bu ev ruhumla iç içe geçmiş durumda. İçinde acı hatıralar barındırsa da güzelliği zihnimde her zamankinden daha canlı kalmıştır. Annemin sesi hâlâ sokakta yankılanıyor gibi; artık kimsenin aynı şekilde pişiremediği yemeğin kokusu, kardeşlerimin sesi, çocukların kahkahaları ve kaygısız oyunları… İşte benim Mahabad’ım budur. Her sokak ve her dar geçit saf ve sade anılarla doludur: Gece geç saatlere kadar süren oyunlar, annemin beni eve çağırışı ve yüzümdeki toprağı silen o şefkatli el… Hâlâ gözlerimi kapattığımda o sesi duyabiliyorum; yumuşak, nazik ve huzur dolu. Bayram yaklaştığında ev canlanırdı. Güneş henüz doğmamış olurdu ama mutfak ışığı yanardı. Annem bayram yemeğini hazırlard...