Gouya Roshan Güya Aydin- (Karanlıktan Aydınlığa )

İnsanlar Birbiriyle Konuşmadığında Birçoğumuzun kalbinde basit ama derin bir arzu vardır: Keşke tüm insanlar birbirleriyle konuşabilseydi… gerçekten konuşabilseydi. Korkunun arkasından değil. Gururun arkasından değil. Bizi birbirimizden ayıran sınırların arkasından değil. Ve dinlemeden önce bizi susturan yargıların arkasından değil. Bugünün dünyası seslerle doludur, ama diyalog azdır. Yazıyoruz, tepki veriyoruz, slogan atıyoruz, tartışıyoruz… ama daha az dinliyoruz. Daha az oturup başka bir insanı “öteki” olarak değil, kendimize benzeyen bir insan olarak görmeye çalışıyoruz; korkuları, yenilgileri, umutları ve belki de asla ifade etme fırsatı bulamamış yaraları olan bir insan olarak. Eğer insanlar aracısız bir şekilde yan yana oturup acılarını anlatabilseydi, belki birçok yanlış anlama nefrete dönüşmeden çözülürdü. Eğer her öfke duyulma fırsatı bulsaydı, belki daha az şiddete dönüşürdü. Çünkü birçok öfkenin arkasında sessiz ve görmezden gelinmiş bir keder saklıdır. Çoğu zaman kırılganl...