Gouya Roshan Güya Aydin- (Karanlıktan Aydınlığa )

Bazı İnsanların Kulakları Bilginin Deposudur Bazı insanların kulakları vardır; ama kulakları anlayışın evi değildir, bilginin deposudur. Dinlerler ama anlamak için değil; duyduklarını saklamak, döndürüp dolaştırmak ve bir gün sana karşı kullanmak için. Bunlar dışarıdan sakin görünen, başını sallayan, hatta bazen gülümseyen insanlardır. Ama içlerinde seni anlaşılması gereken biri olarak değil, hakkında konuşulacak bir malzeme olarak görürler. Sen içini dökersin, kendini en güvenli yerde sandığını düşünürsün. Oysa bilmezsin ki, söylediklerin yarın bir başkasının ağzından süslenmiş ve değiştirilmiş hâliyle geri dönebilir; sana yardım etmek ya da senin acını paylaşmak için değil, seni kontrol etmek, güç kazanmak veya seni küçültmek için. İşte bu tür dinleyiciler en tehlikeli insanlardır. Çünkü bağırıp çağırmazlar; sessiz kalırlar ki her şeyi biriktirebilsinler. Senin acın onlar için kutsal değildir; bir kaynaktır. Hatalarını kaydeder, zayıf yönlerini işaretler ve zamanı geldiğinde bunları ...

Tanrı Hangi Taraftadır? Bu, belki de insanlık tarihinin en eski sorularından biridir. Savaş meydanlarından ibadethanelere, saraylardan yardım kuruluşlarına kadar defalarca sorulmuş bir soru:  Tanrı hangi taraftadır? Tarihte, her iki tarafın da kendisini Tanrı'nın temsilcisi olarak görmediği bir savaşa neredeyse hiç rastlanmamıştır. Hiçbir iktidar, kendisini meşrulaştırmak için Tanrı'nın adını kullanmaktan geri durmamıştır. Hatta en büyük suçların bazıları bile kutsal sloganlarla başlamıştır. Peki Tanrı gerçekten belirli bir halkın, belirli bir ülkenin, belirli bir dinin ya da belirli bir siyasi partinin yanında mıdır? Eğer öyleyse, neden tarih kendilerine "Tanrı'nın ordusu" diyenlerin yenilgileriyle doludur? Neden bayraklarına Tanrı'nın adını işleyen yönetimler çoğu zaman zulüm, yolsuzluk ve adaletsizlikle anılmıştır? Eğer sadece iddia etmek yeterli olsaydı, tarihte kendisini haklı görmeyen hiçbir zorba olmazdı. Belki de sorun, insanların Tanrı'ya yaklaşma...

  Ben dünyanın bir ucundan öteki ucuna uçmadım. Göç ettim, ama bedelini bütün benliğimle ödedim. Çünkü benim göçümün bedeli sadece bir uçağa binmek, birkaç saat uçmak, pasaportuma birkaç mühür vurulması ve bir anda kendimi başka bir ülkede bulmak değildi. Belki de bu benim için hayırlıydı; çünkü bu kadar kısa bir mesafe beni bugün olduğum insana dönüştüremezdi. Bu yüzden: Ben dünyanın bir ucundan öteki ucuna sıçramadım. Hiçbir haritada bulunmayan sınırları aştım. Dilin sınırını aştım; yıllarca bana yabancı olan kelimelerle duygularımı ifade etmek zorunda kaldım. Sessizliğin bazen her dilden daha güçlü konuştuğunu fark ettim. İnançların sınırını aştım. Aile tarafından aşılanan, toplum tarafından dayatılan ve siyasi amaçlarla istismar edilen inançları. Bunu yaparken, hiçbir düşüncenin sadece eski olduğu için kutsal olmadığını ve hiçbir düşüncenin sadece yeni olduğu için doğru olmadığını öğrendim. Her inanç; hakikat, adalet ve insanlık ölçüsünde değerlendirilmelidir. Kültürlerin sınır...