Son Ev; Herkesin Sonunda Varacağı Mezarlık

-

Son Ev; Herkesin Sonunda Varacağı Mezarlık

Her sabah gözlerimizi açtığımızda, geçici bir ölümden geri döneriz. Sonunu görme garantisi olmayan bir geceyi geride bırakmış oluruz. Binlerce insan bizim başladığımız aynı geceye başladı, ancak güneşin doğuşunu hiç göremedi. Biz kendi gücümüzle değil, Allah’ın bize bir fırsat daha vermesi sayesinde uyandık.

Ve buna rağmen, bu hediyeyi ne kadar çabuk unuturuz.

Bir kez daha hayatın gürültüsü içinde kendimizi kaybederiz. Daha fazlasına sahip olmak için koşarız, ilerlemek için mücadele ederiz, bazen kalpleri kırarız, bazen içimizde kin taşırız ve çoğu zaman ölümü sanki yalnızca başkaları için yazılmış gibi yaşarız.

Ne kadar gariptir. Her gün ölüme benzeyen bir uykudan uyanırız, fakat bir gün başka bir uykunun geleceğine hâlâ inanmak istemeyiz; öyle bir uyku ki ardından bu dünyada bir daha uyanış olmayacaktır.

Bir gün gelecek; sevdiklerimize son kez sarılacağız, gökyüzüne son kez bakacağız ve son nefesimizi vereceğiz. O gün hiçbir servet bize bir dakika daha satın alamayacak. Ne güç, ne şöhret, ne de makam o yolculuğu erteleyebilecek.

O anda her şey geride kalacak: yıllarımızı harcayarak inşa ettiğimiz evler, huzurumuzu feda ederek biriktirdiğimiz servet ve yarattıkları nefrete hiçbir zaman değmeyen tartışmalar.

Bize eşlik edecek tek şey, iyi amellerimiz olacaktır: tuttuğumuz eller, sildiğimiz gözyaşları, huzur verdiğimiz kalpler, koruduğumuz haklar, birinin yüzünde oluşturduğumuz gülümsemeler ve karşılığında hiçbir şey beklemeden sunduğumuz iyilikler.

Belki de her sabah güne başlamadan önce kendimize şu soruyu sorsaydık:
"Eğer bugün hayatımın son günü olsaydı, nasıl yaşamayı seçerdim?"
birçok kararımız değişirdi. Daha kolay affeder, daha içten sever, daha az yargılar ve sadece daha insan olurduk.

Hayat; nefret, gurur ve düşmanlıkla harcanamayacak kadar kısadır. Günler birbiri ardına geçer ve sonunda fark ederiz ki "bir gün" yapacağımızı düşündüğümüz birçok şey artık imkânsızdır; çünkü o gün hiç gelmemiştir.

Çok geç olmadan, bu dünyada iyilikten bir iz bırakalım. Çünkü gözlerimiz sonsuza dek kapandığında, hiç kimse bize ne kadar biriktirdiğimizi sormayacak. Önemli olan ne kadar verdiğimiz, ne kadar derinden sevdiğimiz ve insan olarak ne kadar inançla yaşadığımız olacaktır.

Ne mutlu bu dünyadan ayrılırken yanında iyilikten başka hiçbir şey götürmeyene.

Yazar: Gouya Roshan

 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Libya’nın Kaddafi Dönemi; Batı için Katlanılmaz Bir Refah

-
Resim
Libya’nın Kaddafi Dönemi; Batı için Katlanılmaz Bir Refah Yazar: Gouya Roshan (Güya Aydın)  Bu makalede, Kaddafi’nin kapsamlı bir portresini çizen birkaç bölümü sunuyorum Libya’nın Kaddafi Dönemi; Batı için Katlanılmaz Bir Refah Libya, Kaddafi döneminde, Kuzey Afrika ve Arap dünyasındaki komşularıyla kıyaslandığında, refah ve siyasi istikrar açısından bir istisnaydı: Eğitim ve sağlık hizmetleri tümüyle ücretsizdi. Kadınların eğitim alma ve sosyal katılım hakkı vardı. Petrol gelirleri doğrudan halkın yararına kullanılıyordu. Elektrik, yakıt ve gıda sübvansiyonları yaşamı katlanılır kılıyordu. Çöl boyunca büyük su projesi modern mühendisliğin harikalarındandı. Yine de, bu başarıların da olumsuz yönleri vardı: Kaddafi, tam siyasi bağımsızlık peşindeydi. Çoğu zaman açıkça “yeni sömürgecilik”, “Batılı demokrasinin yalanları” ve “Afrika’nın birliği gerekliliği” üzerine konuşuyordu. Afrika’da altına dayalı ortak para birimi (altın dinar) önerisi, dolar için ciddi bir tehdit olarak görüldü...
Devamı

Tanıma mı, Yoksa Kanlı Elleri Yıkamak mı?

-
Resim
Tanıma mı, Yoksa Kanlı Elleri Yıkamak mı? Yazar: Gouya Roshan(Güya Aydın )  Yetmiş yıldan fazladır, Filistinliler yalnızca işgal ve soykırıma değil, aynı zamanda dünyanın örgütlü kayıtsızlığına da maruz kalıyorlar. Batılı ülkeler, Avrupa’dan Kanada ve Amerika Birleşik Devletleri’ne kadar, maddi ya da personel desteği sunmak yerine sessiz kaldılar ya da dolaylı olarak bu suçlara, kimi zaman silah satışıyla kimi zaman İsrail’e diplomatik destek vererek, ortak oldular. Başka bir deyişle, bunca yıl boyunca Filistin’e ne mali ne de insani yardımda bulundular; yalnızca seyirci oldular. Ama bugün, Donald Trump ile kişisel rekabetler ve siyasi oyunlar yüzünden, birdenbire bazı ülkeler “Biz Filistin’i tanıyoruz” diyorlar. Benim sorum şu: Bütün o katliamlar ve kanlı sahneler yaşanırken siz neredeydiniz? Şimdi ne değişti? Filistinlilere ne gibi bir faydanız olacak? Daha açık sorayım: Amacınız ne? Çünkü bu, ciddi bir adım olmaktan çok, bir medya manevrasıdır. İşgalin ve soykırımın doğası değiş...
Devamı

Filistin: Sessizliğin Suç Ortaklığı

-
Resim
Filistin: Sessizliğin Suç Ortaklığı Yazar: Gouya Roshan (Güya Aydın ) Neden sürekli insan haklarından bahseden dünya, Filistinlilerin soykırımı karşısında sessiz kalıyor? Neden özgürlük, adalet ve eşitlik sloganlarıyla dolup taşan bu dünya, Filistin halkının onlarca yıldır maruz kaldığı baskı, şiddet ve zor yaşam koşullarını görmezden geliyor? Filistinlilerin katliamı sadece insani bir trajedi değil, hepimiz için büyük bir başarısızlıktır. Bu sessizlik belki de ulusal çıkarlar ve siyasi hesaplarla açıklanabilir ama özünde mazlumların yanında duracak irade ve cesaretin eksikliğini gösteriyor. İnsan hakları savunucusu olduklarını iddia eden bazı kuruluşlar ya zalimlerin safında yer alıyor ya da gerçekte etkisiz, sadece rol yapan kuklalar gibi davranıyorlar. El Cezire ve bazı uluslararası medya kuruluşları bu konuları defalarca gündeme getirmiş ve Filistinlilere destek olmuş olsa da, bu sesler geniş siyasi ve ekonomik çıkarlar karşısında çoğu zaman susturuluyor veya yok sayılıyor. Ama ası...
Devamı