Mahabad Kalbimin Evidir Yazar: Güya Aydin
Mahabad sadece haritada var olan bir şehir değildir; kalbimin sakin ritminde atan bir yerdir. Her sokağı bir hatıra, her sabahı yeni bir ışık, her akşamı tatlı anıların fısıltısıdır. Mahabad benim için yalnızca bir isim değil; bir histir… toprağın, sesin ve sevginin hissi.
Bu ev ruhumla iç içe geçmiş durumda. İçinde acı hatıralar barındırsa da güzelliği zihnimde her zamankinden daha canlı kalmıştır.
Annemin sesi hâlâ sokakta yankılanıyor gibi; artık kimsenin aynı şekilde pişiremediği yemeğin kokusu, kardeşlerimin sesi, çocukların kahkahaları ve kaygısız oyunları… İşte benim Mahabad’ım budur.
Her sokak ve her dar geçit saf ve sade anılarla doludur: Gece geç saatlere kadar süren oyunlar, annemin beni eve çağırışı ve yüzümdeki toprağı silen o şefkatli el… Hâlâ gözlerimi kapattığımda o sesi duyabiliyorum; yumuşak, nazik ve huzur dolu.
Bayram yaklaştığında ev canlanırdı. Güneş henüz doğmamış olurdu ama mutfak ışığı yanardı. Annem bayram yemeğini hazırlardı. Pirincin ve taze sebzelerin kokusu, akan suyun sesiyle birleşip avluyu ve evin kalbini doldururdu; özel bir günün müjdesini verirdi. Bu anlar ruhumun sütunlarıdır. Hayatımın tamamını evimden uzakta geçirsem bile, canlı ve büyüleyici kalacak sütunlar…
Ve piknikler… Babam ve kardeşlerimle o serin sabahlar, arada yükselen kahkahalar, çimenlerde koşuşturmalar ve sabahın uzun gölgeleri… Ya da annemle yaptığım ziyaretler; hayatımın en güzel anlarıydı. Dedem ve ninem ailemin merkezindeydi; teyzelerimin kahkahaları, dayılarımın içten sohbetleri, kuzenlerim… Hepsi varlığımın bir parçası. Her koku, her ses, her hareket beni ana vatanıma bağlayan bir iplik gibidir. Yılların mesafesi bile bu bağı koparamadı.
Mahabad benim için sadece bir şehir değil. Mahabad kalbimin evidir. Her sabahı, her bayramı ve sevgi dolu her gülümsemesi ışık ve hayatla dolu bir ev… Yıllar geçse ve uzak kalsam da hatırladığım şeyler hep aynı: toprağın kokusu, yemeğin aroması ve annemin sesi.
Ve belki de tam olarak bu mesafe, bu hatıraları bu kadar değerli kılıyor. Mahabad’ı her düşündüğümde kalbim daha hızlı atıyor ve bana şunu hatırlatıyor: Gerçek ev, insanın kalbindedir; nerede olursa olsun.
Yorumlar