Gouya Roshan Güya Aydin- (Karanlıktan Aydınlığa )

  Kalp, kul hakkıdır; dikkatle kırın Yazar: Güya Aydin Kısa ama derin anlamlar taşıyan bir cümle… İnsanî bir ilkeyi tek başına özetleyebilecek güçte. İlişkilerin hızla başlayıp aynı hızla sona erdiği bir dünyada, başkalarının duygularını işin içine katmanın ahlaki sorumluluğu üzerine pek az kişi düşünüyor. Bu yazı, unutulmuş bu sorumluluğu hatırlatma çabasıdır. Kalp görünmez bir emanet olsa da, insan kalbi kolayca herkese verilebilecek bir şey değildir. Birisi bize güvendiğinde, içini açtığında ya da yanımızda mutlu olduğunda, aslında psikolojik güvenliğinin bir parçasını bize teslim eder. Bu bir emanettir; kırılması her ne kadar görünmez olsa da, derin ve kalıcı etkiler bırakır. Üstelik bilinmelidir ki, kul hakkı hukuktan önce gelir. Çünkü ahlaki ve inanç temelli kültürümüzde kul hakkı, pek çok resmî kuraldan daha ciddi bir yere sahiptir. Kalp kırıklığı basit bir özürle ya da mantıklı bir gerekçeyle telafi edilemez. Bir insanın duygularında açılan yara, bazen yıllarca onun kararla...

  İnsanların kaç kişi  oldukları önemli değil; insan olmaları önemlidir    Nüfusun ve sayıların değer ölçüsüne dönüştüğü bir dünyada, çoğu zaman insanların her şeyden önce kalabalıklara değil, gerçek ilişkilere ihtiyaç duyduğunu unutuyoruz. Her ne kadar günümüz dünyasında insanlar birbirine her zamankinden daha bağlı olsa da; sosyal medya, sosyal buluşmalar ve arkadaş toplantıları daha az insanın gerçekten yalnız olduğu anlamına geliyor, fakat garip bir sorun var: yalnızlık hissi azalmadı. Belki de bunun nedeni, kalabalıkların mutlaka samimiyet ve güvenlik anlamına gelmemesidir. Bazen büyük bir kalabalığın içinde bir insan her zamankinden daha yalnız olabilir. Yıllar boyunca niceliği değerle karıştırmayı öğrendik: çevremizde ne kadar çok insan olursa hayatımızın o kadar zengin olacağını düşünüyoruz. Ama kişisel deneyimime göre, ilişkilerin kalitesi sayılarından çok daha önemlidir. Birkaç sağlıklı ve samimi ilişki, hiçbir kalabalığın sağlayamayacağı bir huzur his...

  Bazı insanlar başkalarının acısından zevk alır mı? Başkalarının acısından zevk alan birinin mutlaka “acımasız” olduğuna inanmıyorum. Ancak bu tür insanların kalbinde çoğu zaman ortak bir özellik vardır: çözülmemiş bir acı. Defalarca aşağılanmış ya da görmezden gelinmiş kişiler, bazen başkalarının başarısızlığını izlerken geçici bir güç ya da huzur duygusu bulurlar. Bu, her zaman kötülükten kaynaklanmaz; daha çok kendilerini sürekli başkalarıyla karşılaştırmaları ve kişisel değerlerini geçmişte yaşadıkları aşağılanmalar üzerinden ölçmelerinden doğar. Bu süreçte, başkalarının hataları onların psikolojik besin kaynağına dönüşür. Bu kişiler tamamen acımasız değildir; ancak çoğu zaman derin bir empatiye sahip değildirler. Sanki empati kapasiteleri sağlıklı bir şekilde gelişmemiştir. Bu davranışların arkasında gizli bir korku yatar. Başkalarının acısından zevk alan insanların yüzleri çoğu zaman yazılmamış bir mesajı haykırır: “En azından en kötüsü ben değilim.” Ancak kişilik özellikler...

Güven; herkesin dilinde olan ama çok az kişinin yaşadığı bir kavram İnsanlar arasındaki güvensizlik, bireysel deneyimlere, toplumsal yapılara ve tarihsel dönüşümlere dayanan karmaşık ve çok boyutlu bir olgudur. İnsan, sosyal bir varlık olarak başkalarıyla etkileşime girmek zorundadır; ancak bu etkileşimler çoğu zaman hayal kırıklıkları, ihanetler, yanlış anlamalar ya da eşitsizliklerle birlikte gelir ve zihinlerde ve kalplerde şüphe tohumları eker. İnsan ilişkilerinin temeli olan güven zedelendiğinde, bağlar zayıflar ve insanlar arasında görünmez ama derin bir mesafe oluşur. Değişimin hızı, rekabet ve toplumsal baskıların arttığı bir dünyada güvensizlik artık yalnızca bireysel bir duygu değil, kolektif bir soruna dönüşmüştür. Bu durum sadece kişisel ilişkileri tehdit etmekle kalmaz; toplumsal dayanışmayı, iş birliğini ve hatta insan yaşamının genel anlamını da etkiler. Güvensizlik kavramını ele almak, aslında insan ilişkilerinin gizli yaralarını anlamaya ve şüpheyle dolu bir dünyada gü...

  Kış, eşitsizliğin mevsimidir. Kış herkes için aynı değildir. Kimileri için huzurun, sessizliğin ve sıcak bir evin güvenliğinin zamanı iken, başkaları için hayatta kalmanın en zor sınavına dönüşür. Bu eşitsizlik soğuğun şiddetinde değil, onun nasıl deneyimlendiğinde gizlidir. Pencereden dışarı baktığımda içim rahat etmiyor. Pencere yalnızca camdan bir çerçeve değildir; iki dünya arasındaki sınırdır. Bir tarafta göreli güvenlik, sıcaklık ve konfor; diğer tarafta soğuk, evsizlik ve gecenin korkusu. Bu basit karşıtlık, insanın vicdanını sınar. Kış, yoksullar için en zor aydır; diğer mevsimlerden daha soğuk olduğu için değil, birikmiş yoksunlukları açığa çıkardığı için. Güvenli bir barınağın, sıcak giysilerin ya da ısınma imkânlarının yokluğu, soğuğu doğal bir olgudan felç edici bir acıya dönüştürür. Bu koşullarda yoksulluk artık yalnızca gelir eksikliği değildir; güvenliğin, sağlığın ve insan onurunun yitimi demektir. İnsanların kışın ihtiyaç duyduğu şey lüks ya da gösteriş değildir....

  Saldırganlık ve Benmerkezcilik: Modern Politikacıların Başarısızlık Üçgeni Büyük siyasetçilerin, iktidar ellerindeyken önlerinde iki yol vardır: dinlemek ve sabretmek ya da saldırganlık ve benmerkezcilik. Günümüz tecrübesi göstermektedir ki ikinci yolu seçenler, yetenekli olsalar bile, hem kendilerini hem de ülkelerini tehlikeye atmaktadır. Bu tarzın belirgin örnekleri Donald Trump ve Recep Tayyip Erdoğan’da görülebilir. Trump, müttefikleriyle ilişkilerin öneminin tamamen farkında olmasına rağmen, uluslararası arenada Kanada, Meksika ve hatta Almanya’ya yönelik sert söylemleri ve sözlü saldırılarıyla defalarca, önceliğinin güç gösterisi ve medya ilgisini çekmek olduğunu göstermiştir. Ticaret tarifeleri sürecinde, ABD ekonomisi Kanada ve Çin ile iş birliğine ihtiyaç duyarken bile, onun aceleci kararları şirketlerde endişe yaratmış ve seçmen tabanındaki ılımlı desteğin bir kısmının kaybedilmesine yol açmıştır. Bu örnek, saldırganlığın itibarı ve fırsatları nasıl boşa harcayabildiği...

İnsan Kalabilmek İçin İçsel Bir Sınır Yargılamanın  ve aşağılamanın çok hızlı gerçekleştiği bir dünyada insan olmak zordur. Çoğumuz başkalarının kusurlarını öne çıkarır, kendi kusurlarımızı ise görmezden geliriz. Peki ya her yargıdan önce içimize baksaydık? Ya bize, kendi kusurlarımızın ve günahlarımızın herkesten daha büyük olabileceği hatırlatılsaydı? Bu makale bir yaşam tarzının deneyimidir: yıllardır birlikte yaşadığım ve yolumu aydınlık tutan bir yöntem. Yıllardır bir ortama girdiğimde, başkalarının kusurlarını düşünmeden önce kendime şunu söylerim: belki benim kusurlarım ve günahlarım herkesten daha büyüktür. Kendimi aşağılamak ya da korkudan değil; yargı, aşağılama ya da ayrımcılık denilen bir sınırı aşmamak için. Bu içsel hatırlatma beni hayattan uzaklaştırmadı ya da umutsuzluğa sürüklemedi; aksine yolumu aydınlık tutan bir ışık oldu. Bu bakış açısıyla, başkalarıyla yargılamadan ya da üstünlük duygusuyla yaklaşmadan ilişki kurabildim ve aynı zamanda kendimi koruyabildim. Ço...