Hayat, sonunu kimseye göstermeyen bir okuldur.Yazar: Gouya Roshan

Hayat, sonunu kimseye göstermeyen bir okuldur.

Her gün yeni bir sınıfa gireriz; bazen hevesle, bazen korkuyla, bazen de sadece mecburiyetten. Bu okulda dersler her zaman istediğimiz gibi değildir, ama hepsi gereklidir.

Sorunlar hayatın müfredatının bir parçasıdır. Onlar cebir dersleri gibidir; ilk başta karmaşık, kuru ve yorucu. Defalarca kendimize “Bu ne işime yarayacak?” deriz. Ama tam pes etmek üzereyken düşünmeyi, sabretmeyi ve çözüm üretmeyi öğreniriz. Cebir bize şunu öğretir: Umudu kaybetmezsek her bilinmeyenin bir cevabı vardır.

Hayat da böyledir. Zorluklar bizi kırmak için gelmez; zihnimizi güçlendirmek ve kalbimizi derinleştirmek için gelir. Bazı dersler pratiktir, bazıları acı vericidir ve bazıları o kadar sessizdir ki bize ne öğrettiğini ancak sonradan anlarız. Başarısızlıklar ara sınavlardır, başarılar ise durmamız için değil, cesaret bulmamız için verilen notlardır.

Hayatın iyi öğrencisi hiç hata yapmayan değil, her hatadan ders çıkarandır. Bir dersten kalmanın eğitimin sonu olmadığını bilendir. Daha birçok ders var; telafi için hâlâ fırsat var.

Hayat öyle bir okuldur ki öğretmeni bazen zaman, bazen insanlar, bazen de acıdır. Dikkat edersek anlarız ki hiçbir ders sebepsiz değildir ve hiçbir sorun mesajsız gelmez.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Ortadoğu’nun Binbir Yüzlü Adamı

Tanıma mı, Yoksa Kanlı Elleri Yıkamak mı?

Libya’nın Kaddafi Dönemi; Batı için Katlanılmaz Bir Refah