Bir mektup aziz ve onurlu milletim İran’a
Bir mektup aziz ve onurlu milletim İran’a
Yazar : Gouya Roshan ( Güya Aydın)
Her ne kadar bugün sizinle olamasam da, her ne kadar sesim mollalar rejiminin kurşun sağanakları ve boğucu sokakları arasında kaybolsa da, kalbim sizinle… Attığınız her adımda, boğazınızda hapsolan her çığlıkta sizinle.
Yakıcı bir özlemin sıcak gözyaşları, istemsizce yanaklarımdan süzülüyor. Biliyorum ki uzaklardan, başka ülkelerin güvenli sokaklarından atılan çığlıklar, vatanımın kanlı sokaklarının acısına merhem olamaz. Biliyorum ki bunca yarayı ve bunca cesareti iyileştiremezler.
Ben, ve belki de birçoğumuz, bedenen sizinle değiliz; ama ruhumuz, ey cesur insanlarım, ey yaralı İran’ım, adımlarınızın izini takip ediyor.
Yıllardır sevdiklerimi kucaklayamadım. Bu sıcaklık, bu mesafe, insanı yavaş yavaş tüketiyor. Dile dökülemeyen bir acıdır bu; geceleri sessiz ağlayışlara mahkûm eder.
Umarım bir gün, çok da uzak olmayan bir zamanda, yeniden sizinle olurum. Cesur yurttaşlarımla, sevdiklerimle, nefes almanın artık suç olmadığı bir vatanda.

Yorumlar